Ik had me voorgenomen om niet verliefd te worden. Niet dit jaar. Niet in het jaar waarin ik alles op bouw wat ik voor mij en mijn zoon nodig heb. Ik maak een nieuwe start met hem. Een eigen huisje, met eigen spullen en een leven waar we beiden dat jaar naar hadden verlangd. Dan in eens, als uit het niets, is hij daar. Hij slaat de grondvesten onder mijn voeten vandaan en enkele ogenblikken later voel ik me verloren. Ik zak weg in mijn eigen gevoelens en verlangens en weet dat ik mijn belofte aan mezelf nooit waar kan maken. Te vroeg, te snel, maar alle puzzelstukjes vallen op zijn plek.
De wereld om mij heen gaat door terwijl ik stil val. Hij spreekt me aan in heel zijn houding. Alles,  wat ik ooit hoopte te vinden in een man, zit in hem. Hij veroverd mij en liefkoost mij. En ik ga aan al mijn grenzen voorbij. Als of de lijnen die ik getekend had er nu niet meer zijn en nooit er nooit zijn geweest.

Hij is getekend door het leven. Je ziet het af aan hem. De lijnen in zijn gezicht geven aan dat hij al veel te lang zichzelf voorbij is. De trieste blik in zijn ogen als gedachtes hem terug brengen naar momenten waar geluk het hart soms zox92n pijn doen. De drama die daar aan voorbij gaat en zich openbaart in duizenden scherpe stukken. Zijn hart is al verscheurt. Ik probeer het te lijmen met de liefde die ik kan geven. Meer heb ik niet, meer kan ik niet geven. En ik weet dat ik het ook niet kan lijmen.

Hij verlaat alles. En de liefde van zijn leven, een ventje van vijf, is zijn droom voor een gelukkige toekomst. En terecht. De stabiele basis die daarin nodig is, de momentele prioriteit van zijn eigen bestaan. De ontwikkeling van het perspectief gaat snel. Schakelen is daarin momenteel de meest juiste oplossing. Ik kan slechts toekijken vanaf de zijlijn alsof er een wedstrijd bezig is waarin de middenvelder zijn best doet de bal bij zich te houden en de tegenstander op geen enkele manier te laten passeren.

De waarheid nu onder ogen zien is mijn grootste probleem. Ik faal waar ik bij sta. Mijn beloftes zijn over boord. Het enige wat ik nu doe is verdrinken in mijn verlangens. Is het werkelijk slecht wat ik doe? Ik volg mijn hart, zo zoals het hoort. Ondanks de wetenschap dat dit mij niet in dank afgenomen zal worden door wie dan ook. Het maakt me niet meer uit. Het is een feit dat ik voor mezelf leef en voor mijn zoon. Ons geluk staat boven alles. En als ik dat kan delen met iemand die mij ziet als mezelf, dan is dat alsof er ergens een warmte opstijgt die lang geleden al verdwenen scheen te zijn.

Hoe ga ik dit vertellen aan mijn wereld? Hoe ga ik hier mee om? Maar meer vragen zijn er ook niet.
Ik twijfel niet. Maar misschien ben ik een vlucht. Ik ken het rollen van de bal. Elk moment dat ik maar een stukje beter ben dan haar is voor hem een droom die uit komt. Ik hoop dat hij zich niet blind staart. Niet ziet wat hij mist, maar ziet wat ik ben. In de volledigheid zoals ik voorkom.
Ik ben geen rozengeur en maneschijn. Geen perfectie van mijn persoonlijkheid. Ik ben slechts mezelf, met al mijn onhebbelijkheden.

Misschien ben ik een vlucht. Misschien een opstapje voor hem om de keuze te kunnen maken die hij  al zo lang wilde maken. Ik twijfel niet aan mijn gevoel, maar wel aan het resultaat. Het zal niet aan mij liggen. Op de momenten dat ik daar aan denk voel ik me ongemakkelijk bij hem. Alsof ik ons verraad. De standaarden zijn er niet meer. Verstand en gevoel lopen niet meer gelijk. Zolang ik hem moet delen en ik in zijn houding geen zekerheid over mij voel zal die angst er blijven. Ik wil hem de woorden horen zeggen. Woorden die ik nodig heb, woorden die mij veroveren. Maar ik weet dat hij niet durft. Misschien uit verdriet.

En als ik terug denk aan het moment dat ik hem zag. Hij oogde ouder dan hij was en zag er anders uit dan ik had gedacht. Een knappe man, niet mijn uiterlijk typ,  maar het gevoel dat omhoog kwam zegde mij genoeg.
Ik wordt meegezogen met wederzijdse verlangens. En het voelt zo goed. Maar hoe zal het gaan lopen als zijn leven in rustig tij is beland? Zou hij me nog bij zich willen hebben? Zou hij zich vastgrijpen aan de wens om een nieuwe toekomst op te bouwen waarin hij altijd heeft geloofd? Of zou hij tot de conclusie komen dat het slechts een bevlieging was. Zou ik dan einde oefening zijn?

Het voelt verdrietig om dat soort dingen niet weten. Het is alsof je in het duister tast opzoek naar de sleutel van iemands hart. Ik weet niet of ik die sleutel in handen hebt. Ik weet niet wat hij ziet en wat hij voelt. Hij spreekt zich zelden uit over zijn gevoelens voor mij. Verlangen is het enige wat ik weet, maar welk verlangen? Welk deel van zijn droom ben ik? Wat is zijn droom als het om mij gaat?

Ik hoop maar zo dat hij beseft dat ik niet alleen ben. It takes two to tango, maar het wordt x93for of a kindx94 als het zo ver is.

Je hebt wel eens van die momenten, vooral als alleenstaande ouder, dat je een behoefte hebt aan intimiteit. Dan praten we niet over klinkklare seks op een zaterdagavond of nacht, maar over het gezellig samen wegkruipen in grote kussens en onder warme dekens. Zogezegd met een wijntje erbij of iets hartigs. Aardbeien met slagroom sla ik ook niet af. Om dan vervolgens te luisteren naar goede muziek en een eventueel goed gesprek. Al vindt ik een absolute stilte en zwijgend dankbaar zijn voor wat je hebt ook een fijn alternatief.

Nu is het zo dat ik het niet zo zeer mis om een volledig leven met iemand te delen. De behoefte aan een relatie heb ik niet. De teleurstellingen druipen daar tegenwoordig zo van af omdat loyaliteit en vertrouwen vaak ver te zoeken is. Maar intimiteit die gepaard gaat met een relatie. Die mis ik!

Nu is het zox92n zaterdagavond waarin je dus alleen op de bank zit. Laptopje op schoot omdat er niks op die klote televisie te zien is. Glas wijn er bij voor het complete plaatje en je tijd maar vol zitten omdat het te vroeg is om te gaan slapen. Nu verveel ik me nooit, dat scheelt. Ik kan me met van alles vermaken. Van een avond strijken tot het schrijven van hele essays. Of van het lezen van een boek tot het inplakken van babykaartjes en fotox92s.

Maar er zijn van die avondenx85 Dan voel je jezelf niet fit. Dan heb je een kriebelhoestje en een lichte verkoudheid en dan merk je het. Die eenzaamheid. Niemand die dat kopje thee brengt, of die deken even aangeeft. Die een gezellig gesprek begint om je op te vrolijken. Niet even die arm om je heen, of die kus op je wang. Alleen maar stilte. Een radiator die in de verte aanspringt. Een lekkende kraan in de keuken en het tikken van de klok aan de muur. Af en toe een auto die door de dorpsstraat rijdt. Het zijn echt de kleine dingen die je dan mist. Af gelopen week haalde ik het onderwerp aan bij mijn haptonoom. Ze adviseerde me al meermalen om absoluut geen relatie te beginnen het eerste jaar. Iets wat ik volkomen beaam. Ik zoek ook geen relatie, maar wel die intimiteit. Voor de intimiteit moest ik maar wat vaker langs komen. Iets wat ik totaal niet erg zou vinden, die handen joh! ? Maar dat neemt niet weg dat je een gesprekspartner mist. Een loyaal iemand die je aan het lachen maakt en dat lege plekje in je leven opvult. Die een deel uit maakt van jou bestaan. Daar waar dat kleine stukje in je hart voor is gereserveerd.

Neemt ook niet weg dat deze zaterdag er xe9xe9n is als zo velen. Eenzaam, koud en alleen.

Je ogen stralen als parels bij nacht,
als koesterend geluk in een glazen bol.
Je glimlach en warmte vertaald uit duizend mooie woorden,
maakt mijn leven met vreugde zo voldoende vol.

De zachtheid van je lichaam, toen ik het raakte,
verwarmde mijn hart, mijn hoofd en mijn ziel.
De nacht die normaal zo duister was,
maar nu als een vredig licht over me viel.

Je vult zalen met teksten, je maakt van woorden een prachtig gezang.
Jij laat donkere dagen in zonlicht baden,
Maar de eenzaamheid maakt ons allen soms bang.

De regen die neer viel op je schouders, je doorweekte tot op je naakte huid.
Het dappere in je hield je staande zo groot.
En God mag het weten, ik die je lief heb.
Die je zo graag mijn liefde als schuildak bood.

Zou ik ooit je hart mogen veroveren.
Het mijne maken, tot het mooiste oort.
Ik zou je verzoenen met hemel en aarde,
Zoals het in liefde je toebehoort.

X
?

Ken je dat gevoel? Dat de wereld maar door gaat terwijl jij enkele ogenblikken stil staat?
Je zit gevangen in de zeepbel van je eigen bestaan en de druk kaatst zich af tegen je ribbenkast.
Overvolle agenda's, oorontstekingen, spanningen, stress en overmatig gewichtsverlies.
Welkom in mijn leven.

Als alleenstaande moeder is het af en toe loodzwaar, tot aanhoudende hoofdpijndagen toe.
Je wordt min of meer geleefd door alles en iedereen om je heen. Om half zeven gaat de huilwekker voor een melkfles. Om achter uur begint je werkdag. Rennen vliegen, vallen en weer opstaan. Je gooit er af en toe wat Reggae in om de kleinsten onder je vrolijk en aan het dansen te houden en je eigen vrolijkheid een boost te geven tijdens de afwas na een lange, hele lange, werkdag. Af en toe voel je de grond onder je voeten schudden, maar aan stoppen denk je niet. Doorgaan, is het enige woord dat je kent op dat soort dagen.

Nu heb ik een redelijk makkelijke zoon van tien maanden, maar dat neemt niet weg dat ik af en toe volledig op mijn kop sta van de drukte. Ik hou niet zo van thuis zitten en onderneem liever een hoop leuke dingen met hem dan dat ik de tv op tien zet en mezelf als luie moeder op de bank installeer. Middagjes zwemmen, wandeling over de grote kinderboerderij of kleertjes winkelen waar ze zo snel uit groeien, vind ik.

Als alleenstaande moeder heb ik een goede start gemaakt. Eentje die ik eigenlijk alleen maar had kunnen dromen. Toch staat er weer een verhuizing voor de deur en zullen mijn zoon en ik een ander huis betrekken dan het fijne poppenhuisje waar we nu wonen. Iets groters, met een fijnere tuin. Dat betekend nog meer drukte en nog meer hoofdpijndagen. Eventjes dan hxe8.

Een alleenstaande moeder zijn brengt niet alleen een hoop drukte met zich mee, het maakt ook dat je zelf krimpt binnen de maatschappij. Letterlijk krimpen. Kreeg ik eerst met moeite mijn zwangerschapskilo's er af… Nu is het een eitje en zit ik er al ver onder. Drie maten geslonken en afzakkende broeken. Het valt niet mee soms, dat alleen zijn.

Nu weet ik dat de was staat te wachten, luiers verschoond moeten worden en er afspraken voor buiten de deur te gaan. Maar ik zou mijn stempel niet waardig zijn als ik tussen door "ff" de kinderboerderij binnen wandel. Gewoon, om de drukte kracht bij te zetten, maar voor de ontspanning van mijn zoon.

Woensdagavond en nota bene je moeders verjaardag, als je thuis komt en de normaal zo lege brievenbus voor de verandering eens open maakt. Ah! post. Kaartje! Dat is leuk. Gezien ik net verhuisd ben, zal dat ontgetwijfeld een felicitatiekaart zijn. Het hartje op de achterkant doet bij mij niks vermoeden, want ik zit al zeker een jaar of twee niet meer in de roulatie.

Ik scheur de envelop open, deponeer deze in papierbak en ga op mijn gemakje tegen de muur leunend het kaartje lezen. Spontaan begin ik te blozen, mijn hart gaat sneller slaan en mijn ogen zetten zich groot op in mijn hoofd. Ik heb mijn eerste valentijnskaart. Niet op 14 februari, maar gewoon al aan het begin van de maand. Op het kaartje staat geen naam, geen enkel iets dat er op kan duiden van wie het kan zijn. Er staat slechts: "Wil jij mijn valentijntje zijn??"

Enigszins gepikeerd leg ik de kaart weg. Wie stuurt hem dan ook zonder naam? Zo kan ik op geen enkele manier je valentijn zijn. Sterker nog, zo wil ik het niet eens zijn!

Nadat ik mijn zoon op bed gelegd heb, en bijna twee uur heb lopen vechten met mijn ex om de omgangsregeling, ga ik op de bank zitten en open mijn mailbox. Ook daar tref ik een valentijnsbericht aan. Het is van een afzender die ik niet ken en uit het emailadres valt ook niks op te maken. Het is duidelijk aan mij gericht. Met de inleiding van het gedacht wordt er gesuggereerd dat ik tot en met 14 februari nog het een en ander kan verwachten. Een soort 8 days of Christmas thing, maar dan voor Valentijn.

Het gedicht wat er in stond hou ik voor mezelf. Niet alles is voor de wereld.

Ik ben benieuwd wat Valentijn nog meer gaat brengen.

Daar zit ik dan. Half drie sx92nachts te wachten op die ene man. Die man die al een hele week mijn hart sneller doet laten slaan dan het eigenlijk hoort te doen. De man die net als ik alleenstaand is met kinderen. De man die net als ik een vervelende ex heeft die niet mee werkt. De man die op alle vlakken met mij op xe9xe9n lijn zit. Het doet mijn hart spontaan nog een paar slagen harder slaan. De vissen deinen met mijn enthousiasme mee in hun water en de aftiteling van een nachtfilm stroomt over beeld. Jammer, want als die nog een uur zou duren dan was dat een mooie tijddoder geweest.

Wat een heerlijke tijd tegenwoordig. Als je het vergelijkt met vroeger, toen de vrouw nog vast zat aan het fornuis en haar man de enige was waar ze mee sliep, volgens het dorp. Dan is de tijd van nu een hele verandering. Internet opent deuren wat men vroeger nooit durfde te openen. Daar zit je dan, op je best. Te wachten.. een uur tot die ene leuke man, ja die je hart sneller doet laten slaan, zijn weg gevonden heeft door de achterdeur. De kinderen slapen in hun bedje en mama maakt lol. De tijd van vroeger is een schril contrast tegen de tijd van nu. De tijd waarin alles kan, alles mag en niemand, behalve de oude generatie, zijn neus er nog voor ophaalt. De tijd waarin ik vrouw mag zijn. Niet alleen vrouw, maar een begeerde vrouw. Eentje die haar badjas kan laten vallen voor iemand die ze alleen nog maar digitaal heeft gezien. Wat een spannend idee. Moet ik op bed gaan liggen? Op de bank gaan zitten. Of hem opwachten bij de deur? Zullen de buren, van de oude generatie, roddelen of zal ik door niemand gehoord worden?

Mijn huis is netjes, aan kant. Mijn adem ruikt naar rook, maar dat lossen we dadelijk op met een goede oral-b tandenborstel en aqaufresh tandpasta en een stevige slok bessensap.

Of zou hij een geintje maken? Was het een snelle manier van het gesprek afsluiten? Doen alsof hij er aan komt, maar stiekem met een blaadje aan het rukken is onder zijn dekbed. Ik hou het nog wel drie kwartier vol om dat af te wachten. Misschien moet ik  nog even douchen, mezelf opfrissen. Misschien moet ik alles ff checken van onderen of het goed zit. Mee gaat mijn super handige mobiele telefoon af. Hij is mijn straatnaam vergeten. Het huisnummer hebben we gemeen. Hij is echt onderweg. Mijn hart slaat nu nog sneller. Sneller dan jij je voor kan stellen. Als jij je hand er houd heb je het idee dat heel Haxefti weer op zijn grondvesten staat te trillen.

Ik voel me weer jong, ik voel me vrijgezel, ik voel de spanning door mijn lijf gieren. Een nacht, met een eigenlijk volstrekt vreemde, staat me te wachten. Wat een bizar idee, wat een kriebels in mijn buik. Hij is zo leuk, zo vrolijk zo charmant. Een heer. Hij rijd het hele stuk van tachtig kilometer in zijn snelle auto naar mij. Dat is wat anders dan vroeger vrijen achter een muurtje en trouwen voor je de drie maanden gepasseerd was.  Om vervolgens zes maanden later een kind te baren van een voor jou volstrekt vreemde die je in het jeugdhonk hebt leren kennen. Geen moetjes, geen ditjes en datjes. Gewoon voor de gezelligheid en meer dan dat. 

Hier zit ik dan, te wachten op de man die onderweg is, om haar de nacht van haar leven te bezorgen. Ik voel het borrelen in mijn buik. De spanning bouwt op en dat om drie uur snachts. Nog even geduld en mijn hart knalt uit mijn borstkast van positieve spanningx85

Na jarenlang een succesvolle blog gehad te hebben, met ontelbare volgers, heb ik destijds het web-loggen in de ijskast geschoven. Nu er weer meer tijd is om te schrijven en dit ook vrijwel veel van mijn tijd opslokt heb ik besloten om het weer op te pakken.

Nieuw leven, betekend nieuwe avonturen. Nieuwe avonturen betekend schrijfmateriaal!

Welkom dus op mijn vernieuwde blog. Moge het weer een succes worden.